«Η νεολαία δεν χωράει στα σχέδιά τους..!»

     Τα τελευταία χρόνια, όσο βαθαίνει η δομική κρίση του καπιταλισμού, βιώνουμε μία ολομέτωπη επίθεση. Στα πλαίσια αυτής της επίθεσης περιλαμβάνεται η «Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου κι Επενδύσεων» (TTIP), μια οικονομική συμφωνία μεταξύ πολυεθνικών και παγκόσμιων κέντρων εξουσίας (ΗΠΑ, ΕΕ, Καναδάς), που καλύπτει το 72,5% του παγκόσμιου εμπορίου κι επενδύσεων με στόχο τη μετατροπή δημόσιων υπηρεσιών σε ιδιωτικές υπηρεσίες και την εξάλειψη κάθε προστατευτικού μέτρου για το λαό (κατάργηση επαγγελματικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων) και τη φύση. Ως σκοπό, έχει τη μεγαλύτερη διάχυση γνώσης και τεχνολογίας από ξένες χώρες και προφανώς τη λογική του ανοίγματος νέων πεδίων κερδοφορίας.

    Όλα αυτά συνδέονται άρρηκτα με τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις τόσο του ISIS όσο και της «πολιτισμένης» Ευρώπης στις χώρες της Μέσης Ανατολής. Εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες κατάφεραν να ξεφύγουν από τις βόμβες του ΝΑΤΟ, βρίσκουν όμως τους φράχτες της FRONTEX. Έχουμε γίνει μάρτυρες στο πώς η ΕΕ χειρίστηκε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, μέσω του προσφυγικού, όταν άφηνε οικογένειες να πνίγονται στη Μεσόγειο και ανθρώπους να καταστέλλονται στην προσπάθειά τους, για μια καλύτερη ζωή, ενώ παράλληλα στηρίζει φασιστικές κυβερνήσεις, όπως την Ουγγαρία, η κυβέρνηση της οποίας αποφάσισε ο στρατός και η αστυνομία να πυροβολεί πρόσφυγες υπό προϋποθέσεις και να ελέγχει σπίτια που πιθανό να τους φιλοξενούν. Αυτές οι βίαιες και φρικαλέες εικόνες αποδεικνύουν το σκληρό πρόσωπο της ΕΕ και της Δύσης.

    Η Ελληνική Κυβέρνηση, ως «αριστερός καλός μαθητής», καλείται να στηρίξει και να υλοποιήσει όλες αυτές τις πολιτικές, χωρίς να προβάλλει καμία αντίσταση, με τελευταία πράξη την υπογραφή του 3ου μνημονίου. Αυτό το οικονομικό πρόγραμμα, προϋποθέτει ένα ασφυκτικό πλαίσιο μέσα από τα μέτρα που έρχονται να πλήξουν την κοινωνία και να αφήσουν ανέπαφη την αστική τάξη. Ένα από τα πληττόμενα κομμάτια είναι η ίδια η νεολαία, η οποία στήριξε το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, αντιστέκοντας στο μέλλον που της επιβάλλεται. Ένα μέλλον με την ανεργία να φτάνει στο 63% , να εργάζεται ανασφάλιστα με ευέλικτα ωράρια εργασίας ή σε προγράμματα voucher και να αναγκάζεται να μεταναστεύει στο εξωτερικό.

     Το 3ο μνημόνιο δεν αφήνει ανεπηρέαστη και την ίδια την Εκπαίδευση, η οποία εναρμονίζεται σε μεγαλύτερο βαθμό με τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Στο πλαίσιο αυτό έρχεται να προστεθεί και ο ΟΟΣΑ, ως μηχανισμός επιτήρησης, με την εργαλειοθήκη του οποίου, η παιδεία βαδίζει σε ένα μονοπάτι εξευρωπαϊσμού και προϋποθέτει ενιαία αξιολόγηση, συνεργασία των πανεπιστημίων με επιχειρήσεις κι ερευνητικά Ιδρύματα, με σκοπό την προώθηση της αποδοτικότητας. Ακόμη, η υποχρηματοδότηση δημιουργεί μια σειρά προβλημάτων, που υποβαθμίζουν τα ελληνικά Πανεπιστήμια κι έχει ως απώτερο στόχο να κριθεί αναγκαία η αναζήτηση ιδιωτικών πόρων για την επιβίωσή τους (δίδακτρα/ιδιωτικές συμβάσεις/χορηγίες). Οι ελλείψεις κατά το φετινό ακαδημαϊκό και σχολικό έτος, σημείωσαν πρωτοφανή ποσοστά κι έδειξαν την ανεπάρκεια αυτών των πολιτικών, να διατηρήσουν βιώσιμους τους πυλώνες του κοινωνικού κράτους.

      Το Πανεπιστήμιο Κρήτης είναι δέκτης της ίδιας επίθεσης. Η έλλειψη διδακτικού και διοικητικού προσωπικού δημιούργησε μεγάλα προβλήματα στη Φοιτητική κοινότητα, η οποία εκφράστηκε με την πολύ μικρή προσφορά παραδόσεων και σεμιναρίων (στο Οικονομικό τμήμα μάλιστα έχουν καταργηθεί εντελώς!). Ένα γεγονός, που οξύνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση, είναι αυτό της απλήρωτης πρακτικής με θεσμοθετημένο, πλεόν, τρόπο. Οι φοιτητές θα αναγκάζονται να εργάζονται χωρίς να πληρώνονται, κάτι το οποίο θυμίζει καθεστώς σύγχρονης δουλείας και μας προετοιμάζουν για το αυριανό εργασιακό μας μέλλον, ενώ σε πολλά τμήματα τα επαγγελματικά δικαιώματα έχουν καταργηθεί και έχει προστεθεί το Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής και Διδακτικής Επάρκειας, δημιουργώντας, έτσι, μία κατάσταση συνεχούς κατάρτισης και εξειδίκευσης.

   Μέσα σ’ όλα αυτά, έρχονται να προστεθούν τα ζητήματα μέριμνας. Με τη νέα ακαδημαϊκή χρονιά, 700 φοιτητές αποκλείστηκαν από το δικαίωμα σίτισης λόγω της αύξησης του ΦΠΑ στο 23% και τον ήδη μειωμένο προϋπολογισμό σίτισης, με αποτέλεσμα να σιτίζονται μόνο 1.474 άτομα. Μέσα σ’ αυτούς, ακόμη κι ένοικοι των εστιών, εφόσον δεν πληρούν κοινωνικά κριτήρια και παράλληλα, το εισιτήριο μεταφοράς αυξήθηκε και τα δρομολόγια μειώθηκαν. Το , πλέον, αυτονόητο δικαίωμα στις φοιτητικές παροχές θεωρείται πολυτέλεια. Προτιμούν να μοιράσουν τα λεφτά σε οποιεσδήποτε άλλες δραστηριότητες, όπως το άνοιγμα της σχολής Χωροφυλακής στο Ρέθυμνο μετά από 2 χρόνια (αναγνωρίζεται η ανάγκη ύπαρξης αστυνομικών παρά η παραχώρηση του κτιρίου για περισσότερες εστίες), παρά να προσφέρουν την πολυτέλεια ενός πιάτου φαγητού, της εστίας, των δωρεάν συγγραμμάτων.

      Απέναντι σε όλα αυτά, ως ΑΕΠ-ΕΑΑΚ, θεωρούμε ότι πρέπει να συνεχίσουμε τους αγώνες μας απέναντι στις πολιτικές λιτότητας και της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, ακόμη πιο μαζικά και συντονισμένα με όλα τα πληττόμενα κομμάτια της Πανεπιστημιακής κοινότητας. Δε θα μείνουμε αμέτοχοι απέναντι στο μέλλον που μας επιβάλλουν. Από τη συλλογική μας εμπειρία το τελευταίο διάστημα, μπορούμε να καταλάβουμε πως ο αγώνας μέχρι τέλους δεν πρόκειται για μία ιδεολογική εμμονή, αλλά για μία προϋπόθεση για να ζήσουμε όπως μας αξίζει, πέρα από τους μονόδρομους, που θέλουν να μας επιβάλλουν με κάθε μέσο.

Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο, καλούμε όλους τους φοιτητές να συμμετέχουν μαζικά στη Γενική Συνέλευση Όλων των Σχολών, Τετάρτη 14/10, στις 14:30 στη Δ3 και να πάρουν συλλογικά αγωνιστικές αποφάσεις που θα ανατρέψουν τα σχέδια τους!

Η ελπίδα για τη νεολαία δεν βρίσκεται ούτε στη διαχείριση ούτε στην υποταγή αλλά μόνο στους αγώνες της!

Αριστερή Ενωτική Παρέμβαση

 

ΕΑΑΚ