ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ Η ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΜΑΣ!

   Μετά το ρήγμα του δημοψηφίσματος, για την εφαρμογή του τρίτου και χειρότερου μνημονίου αλλά και την συνέχεια της ίδιας βάρβαρης πολιτικής, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ χρειαζόταν να εξασφαλίσει μια νέα κοινωνική συναίνεση.Γι’αυτό τον λόγο, προκήρυξε και τις εκλογές στις 20 Σεπτεμβρίου. Βασική επιδίωξη της συγκυβέρνησης, ήταν να εξασφαλίσει ένα σταθερό κοινοβουλευτικό συσχετισμό προκειμένου να περιθωριοποιήσει οποιαδήποτε δύναμη αντιτίθεται στις μνημονικές πολιτικές της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ., εξασφαλίζοντας έτσι την συνέχεια του κράτους.
  
   Παρ’ όλα αυτά, το βάθος και η όξυνση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, δεν μπορεί να ξεπεραστεί μέσα από κοινοβουλευτικούς τακτικισμούς, αλλά είναι αναγκαία η εφαρμογή νέων μέτρων, που καταστρατηγούν οποιοδήποτε κοινωνικό δικαίωμα.

 Οι συνέπειες των μνημονικών πολιτικών που εφαρμόστηκαν με τις παλαιότερες κυβερνήσεις και δεσμεύτηκε να εφαρμόσει και η παρούσα κυβέρνηση, έχουν σαφή αντίκτυπο στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα (ανεργία, απολύσεις, κατασχέσεις κατοικιών, αυτοκτονίες κ.λ.π.) και κάνουν κατανοητό με τον πιο εμφανή τρόπο, ότι αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί.

   Το εκπαιδευτικό σύστημα και πιο συγκεκριμένα ο χώρος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, δεν μένουν ανέπαφα από την βίαιη μεταρρυθμιστική πολιτική. Οι ανάγκες της αγοράς, επιτάσσουν ένα Πανεπιστήμιο το οποίο παράγει εργαζομένους πολλών ταχυτήτων, ενώ παράλληλα προωθεί την λογική της απλήρωτης εργασίας.

   Πιο συγκεκριμένα στο Πανεπιστήμιο μας, από τη μία στο τμήμα Ψυχολογίας οι φοιτητές αναγκάζονται να δηλώσουν τις απλήρωτες υποχρεωτικές πρακτικές και από την άλλη καταργούνται τα επαγγελματικά δικαιώματα σχεδόν όλων των φοιτητών στις θεωρητικές σχολές. Η υποχρηματοδότηση στο Πανεπιστήμιο, γίνεται εμφανής τόσο στην έλλειψη καθηγητικού προσωπικού, μαθημάτων και σεμιναρίων, όσο και στην απουσία στοιχειωδών παροχών όπως η σίτιση και η στέγαση. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός, ότι το Πανεπιστήμιο στερεί χωρίς προειδοποίηση την σίτιση από 700 φοιτητές που μέχρι πρότινος την δικαιούνταν.                                                                                                                                                                

  Συμπεράνουμε λοιπόν, ότι έχει ανοίξει μια περίοδος μεγάλων ερωτημάτων και η αντικαπιταλιστική Αριστερά, καλείται να απαντήσει στην πράξη τόσο με ανασυγκροτημένους και μαζικούς φοιτητικούς συλλόγους, όσο και με γενικότερες συλλογικές διαδικασίες και πρακτικές, έτσι ώστε να εκφραστούν τα κομμάτια των φοιτητών που έως τώρα δεν είχαν λόγο.
  
Το κρίσιμο σταυροδρόμι που σκιαγραφείται μπροστά μας, μας δείχνει δύο δρόμους, είτε αυτόν της υιοθέτησης της ήττας, είτε τον δρόμο της πάλης για την οικοδόμηση ενός μέλλοντος με βάση τις δικές μας ανάγκες.

       ‘’ Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει.

                Όμως εγώ. Δεν παραδέχτηκα την ήττα.’’