ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ-ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΤΗΣ ΕΑΑΚ

Η κυβέρνηση άλλαξε, οι ανάγκες μας όχι!

Στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου είδαμε την καταβαράθρωση της μνημονιακής κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και την μαζική καταδίκη των πολιτικών λιτότητας που εθελόδουλα επέβαλαν υπό τις εντολές της ΕΕ και  κεφαλαίου. Απορρίπτοντας τα τρομοκρατικά διλήμματα που με ευλάβεια αναπαρήγαγαν τα συστημικά μέσα σε πλήρη εναρμόνιση με την κυβέρνηση Σαμαρά, η πληττόμενη πλειοψηφία  ανέδειξε την κυβέρνηση Συριζα-ΑνΕλ. Η προεκλογική εκστρατεία του Συριζα βασίστηκε σε μία νέο-κευνσιανή πολιτική η οποία θα προωθούσε ένα κοινωνικό πρόσημο στην καπιταλιστική διαχείριση θεωρώντας ότι η λιτότητα και τα μνημόνια που επιβλήθηκαν είναι αποτέλεσμα κακής διαχείρισης και λανθασμένων προσωπικών επιλογών.

Οι αντιφάσεις στην προεκλογική εκστρατεία του Σύριζα έγιναν ακόμη πιο φανερές με την ανάδειξη του ως κυβέρνηση. Από τις πρώτες κιόλας μέρες διακυβέρνησης Συριζα-Ανελ ένα βασικό αίτημα και αίτιο της κρίσης κατά τον Σύριζα , αυτό του χρέους- διαγράφηκε από την ρητορική του Σύριζα μαζί και με πολλές από τις υπόλοιπες εξαγγελίες του. Χαρακτηριστικό ήταν το γεγονός ότι από βήματος κοινοβουλίου υπουργοί θεώρησαν ως «πατριωτικό καθήκον» την πληρωμή του ΕΝΦΙΑ, την στιγμή που προεκλογικά χαρακτήριζαν τον φόρο ως αντισυνταγματικό, άδικο και καλούσαν τον λαό να μην πληρώσει. Η κατηφόρα στην ρητορική της κυβέρνησης συνεχίστηκε με την συμφωνία της 20ης Φλεβάρη όπου ο ΥΠΟΙΚ υπέγραψε την παράταση της δανειακής σύμβασης του 2012, νομιμοποιώντας την πολιτική που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις Σαμαρά-Βενιζέλου οι οποίες και καταδικάστηκαν στις εκλογές του Γενάρη. Αντίστοιχα, πάρα τις προεκλογικές εξαγγελίες για επαναπροσλήψεις όλων των απολυμένων, κανένας δεν έχει επιστρέψει στον χώρο εργασίας του, το άνοιγμα της ΕΡΤ προκηρύχθηκε ότι θα γίνει από «μηδενική βάση», χωρίς να έχει καμία σχέση με τα αιτήματα των εργαζομένων, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης συνεχίζουν να λειτουργούν σαν κολαστήρια και τα ΜΑΤ αντί να διαλυθούν εξακολουθούν να διατελούν τον ρόλο του προστάτη των κυρίαρχων πολιτικών απέναντι σε κάθε αγώνα.

Φυσικά το παραπάνω είναι απόδειξη, πως οποιοσδήποτε διαχειριστής εντός του πλαισίου της ΕΕ, και χωρίς ρήξη με την πολιτική του κεφαλαίου, θα πέφτει στην λογική της ακόμα μεγαλύτερης ενσωμάτωσης στο σύστημα, πράγμα που φαινόταν στον Σύριζα τα τελευταία χρόνια.

Εκπαίδευση 

Όσων αφορά τα εκπαιδευτικά, ο χορός των εξαγγελιών συνεχίστηκε, με τον Μπαλτά να δηλώνει την διάλυση του πολυνομοσχεδίου Διαμαντοπούλου- Αρβανιτόπουλου, την επιστροφή των διαγραμμένων φοιτητών και των διοικητικών σε διαθεσιμότητα, την κατάργηση του ν+2 και εν γένει την διακοπή της εμπορευματοποίησης της παιδείας. Τρείς μήνες μετά οι υποσχέσεις αυτές καταρρέουν την ίδια στιγμή που τα προβλήματα συνεχίζονται. Πιο συγκεκριμένα συνεχίζουν να εντείνονται οι ελλείψεις σε διδακτικό προσωπικό πανελλαδικά, τα ιδρύματα ακόμη απαξιώνονται λόγω της υποχρηματοδότησης, με τους πρυτάνεις να διατηρούν στάση αναμονής συνεχίζοντας έτσι τον ρόλο τους ως αναχώματα των εκάστοτε κυβερνητικών πολιτικών. Επιπροσθέτως οι διώξεις φοιτητών στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο  που θυμίζουν άλλες εποχές παίρνουν χαρακτηριστικά εκδίκησης απέναντι στο μαχόμενο φοιτητικό κίνημα. Ταυτόχρονα τα ζητήματα της σίτισης και της στέγασης φαίνονται να εντείνονται όπως και οι ταξικοί φραγμοί στον τομέα της παιδείας. Άλλο ένα τέτοιο ζήτημα είναι και η ενδεχόμενη ψήφιση διδάκτρων σε ακόμη περισσότερα μεταπτυχιακά τμήματα.

Οι μάχες που δώσαμε στο Ρέθυμνο

Το πιο πρόσφατο μέτωπο με το οποίο ήρθαμε σε  ρήξη στο πανεπιστήμιο Κρήτης στο Ρέθυμνο αφορά τη σίτιση, από την οποία αποκλείστηκαν 200 συμφοιτητές μας. Συγκεκριμένα το ΠΚ ακολουθώντας τις οδηγίες του ΥΠΟΙΚ δεν μπορούσε πλέον να χρησιμοποιεί τα αποθεματικά ταμεία του για να καλύψει τα κενά που έχουν προκύψει από την υποχρηματοδότηση. Η ανάγκη για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς θέτει σε προτεραιότητα τις μνημονιακές δεσμεύσεις για την αποπληρωμή του χρέους, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τις κοινωνικές ανάγκες. Απέναντι στην αδιάφορη στάση της πρυτανείας και του υπουργείου οι φοιτητικοί σύλλογοι βγήκαν μπροστά με κινητοποιήσεις, αμφισβητώντας την αναμονή την οποία καλλιεργείται αυτή την περίοδο συνεχίζοντας τους αγώνες που πραγματοποιήθηκαν το προηγούμενο διάστημα πανελλαδικά. Το γεγονός ότι εν τέλει νικήσαμε στη μάχη αυτή είναι συνδεδεμένο με την με την ανοδική πορεία που είχε το κίνημα του Ρεθύμνου στο προηγούμενο διάστημα.

Σαν ΑΕΠ-ΕΑΑΚ ήδη από την αρχή του ακαδημαϊκού έτους κάναμε προσπάθειες με σκοπό την συσπείρωση των φοιτητικών συλλόγων ώστε να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα που βιώνουμε συλλογικά και με αγωνιστική κατεύθυνση. Αποκορύφωμα  όλων αυτών των διεργασιών ήταν η κατάληψη τριών εβδομάδων, με πρωτόγνωρα χαρακτηριστικά μαζικότητας (συνελεύσεις 1500 ατόμων εκ των οποίων περισσότεροι από 500 φοιτητές ψήφιζαν το συντονιστικό και συμμετείχαν στις δράσεις του). Βασικοί στόχοι των κινητοποιήσεων ήταν η εναντίωση στην προκείμενη ψήφιση του «οργανισμού» που θα εφάρμοζε τον νόμο Διαμαντοπούλου στο πανεπιστήμιο Κρήτης, η απόφαση του υπουργείου για κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων των αρχαιολόγων, η διεκδίκηση παραχώρησης χώρου για εστίες, η δωρεάν μεταφορά για όλους τους φοιτητές.

Φυσικά αυτά τα αιτήματα δεν θα μπορούσαν να μπαίνουν ξέχωρα με τις ευρύτερες διεκδικήσεις που υπήρχαν στην κοινωνία. Τέτοια παραδείγματα ήταν η συμμετοχή του συντονιστικού στην πανεργατική απεργία αλλά και η σύνδεση των αιτημάτων μας με εργατικά σωματεία, όπως αυτά των αρχαιολόγων και των δασκάλων. Παράλληλα ο αγώνας μας πήρε αντιφασιστικά και αντιρατσιστικά χαρακτηριστικά με την έμπρακτη στήριξη στων αγώνα των μεταναστών όπως και την ανάδειξη της απεργίας πείνας του Νίκου Ρωμανού σε ένα μέτωπο ενάντια στην καταστολή και την αυταρχικοποίηση, που θεωρούμε ότι συνδέονται άμεσα με τις διεκδικήσεις της νεολαίας και των εργαζομένων. Η μάχη που δόθηκε αυτή τη περίοδο τράβηξε στον αγώνα τις υπόλοιπες σχολές που υπήρχε δυνατότητα σε κινητοποιήσεις, με διάθεση κλιμάκωσης και συντονισμού.

Τι φοιτητικό κίνημα θέλουμε?

Από τις πρόσφατες εμπειρίες μας καταλήγουμε στο ότι ένα φοιτητικό κίνημα για να είναι νικηφόρο σήμερα πρέπει καταρχάς να συνδέει τα επιμέρους αιτήματα με τις συνολικότερες πολιτικές διεκδικήσεις. Για παράδειγμα δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα της υποχρηματοδότησης των ιδρυμάτων χωρίς να βρίσκουμε την μήτρα του προβλήματος η οποία δεν είναι άλλη από το χρέος, άρα και η λύση του βασίζεται και στην διαγραφή του. Είναι αβάσιμο να αντιμετωπίζεται ο νόμος Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου χωρίς να συνδέεται με τις ευρωπαϊκές κατευθύνσεις που προωθούν την πλήρη ιδιωτικοποίηση της παιδείας.

Θεωρούμε εξίσου σημαντική την σύνδεση των φοιτητικών αναγκών με τις ευρύτερες εργατικές διεκδικήσεις διότι οι όροι της αγοράς εργασίας δυσχεραίνουν ολοένα και περισσότερα και η γενιά μας προετοιμάζεται για να αποτελέσει ένα ευέλικτου τύπου εργατικό δυναμικό, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, με μια επ’άπειρο επανακατάρτιση. Η αναγκαιότητα της σύνδεσης των εργασιακών δικαιωμάτων με τις φοιτητικές διεκδικήσεις είναι ακόμη πιο απαραίτητη στην σημερινή συγκυρία όπου ένα μεγάλο τμήμα του φοιτητικού σώματος αναγκάζεται να εργάζεται υπό τους χειρότερους όρους ώστε να καλύψει τις ανάγκες του.

Απέναντι σε εκείνους που προωθούν τον ανταγωνισμό και τον κοινωνικό κανιβαλισμό μέσα στα πανεπιστήμια το φοιτητικό κίνημα πρέπει να προτάξει τις δημοκρατικές συλλογικές διαδικασίες μέσω των οποίων οι φοιτητές απαντούν με πράξη στα προβλήματα τους και με συλλογικό τρόπο καλύπτουν τις ανάγκες τους. Ταυτόχρονα θεωρούμε ότι οι απόψεις που μιλούν για συνεργασία με το υπουργείο, είτε για αναμονή προς το έργο της κυβέρνησης, μόνο αρνητικό ρόλο μπορούν να αποτελέσουν στο πλαίσιο αγώνα και πάλης το οποίο εμείς θέτουμε.

Αντιφασιστική πάλη

Ένα  ζήτημα που δεν πρέπει να αφήνει αδιάφορους τους φοιτητικούς συλλόγους είναι η πάλη ενάντια στον φασισμό και τον ρατσισμό. Με την αποφυλάκιση της Χρυσής Αυγής και την δίκη της να πλησιάζει, αλλά και με την παγίωση της στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό ως τρίτο κόμμα, ο ρόλος της νεολαίας στη μάχη για την διάλυσή τους είναι αναγκαίος και επιτακτικός. Σε ζωντανές διαδικασίες φοιτητικών συλλόγων οι φασιστικές ιδέες αποδυναμώνουν και απομονώνονται. Για να πολεμήσουμε όμως το φαινόμενο αυτό θα πρέπει να λάβουμε υπόψη τους θεσμούς και τις πολιτικές που τον συντηρούν . Γι’ αυτό πάγιο αίτημα μας πρέπει να είναι το κλείσιμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης, η διάλυση της frontex, η νομιμοποίηση και το άσυλο για όλους τους μετανάστες όπως και η ιθαγένεια και ίσα δικαιώματα για όλους.

ΕΑΑΚ με αναβαθμισμένα καθήκοντα

Την περίοδο αυτή η μισοδιαλυμένη ΠΑΣΠ και η ΔΑΠ συνεχίζουν να διαδραματίζουν τον ρόλο που είχαν μέσα στα πανεπιστήμια, με σκοπό την απομαζικοποίηση και αποπολιτικοποίηση των συλλογικών διαδικασιών και την προώθηση των αντιδραστικών τομών για τα ιδρύματα. Την ίδια στιγμή οι δυνάμεις της αριστεράς από την μία (ΑΡΕΝ) κινούνται σε μία κατεύθυνση στήριξης της κυβέρνησης δίνοντας χρόνο καθώς αποστασιοποιούνται όλο και πιο πολύ από τους αγώνες, ενώ από την άλλη (ΜΑΣ)  προωθούν αγώνες χαμηλής έντασης χωρίς διάθεση συνεργασίας με άλλες αγωνιστικές δυνάμεις, λασπολογώντας εναντίον τους και υπονομεύοντας τις κινηματικές διαδικασίες.

Απέναντι στις προβληματικές αυτές που διέπουν τους συλλόγους προκύπτει η ανάγκη για μια ΕΑΑΚ με αναβαθμισμένα καθήκοντα και ρόλο. Ένα από τα βασικά ζητήματα είναι η εμβάθυνση στον πολιτικό λόγο των σχημάτων της ΕΑΑΚ με στόχο της καλύτερη ανάλυση της επίθεσης που δεχόμαστε και της αναγκαίας απάντησης απέναντί της. Συγκεκριμένα χρειάζεται να απλοποιήσουμε στον λόγο μας το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και να μπορούμε να το συνδέουμε με τα καθημερινά προβλήματα με τα οποία ερχόμαστε αντιμέτωποι. Παράλληλα θεωρούμε αναγκαία  μια εμβάθυνση στην κριτική μας απέναντι στο έργο της νέας συγκυβέρνησης, αποφεύγοντας έτσι την κενή καταγγελιολογία με σκοπό την διάνθηση και του λόγου μας αλλά και των πρακτικών μας. Επίσης πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα των σχημάτων να λάβουν πρωτοβουλίες τόσο σε τοπικό όσο και σε κεντρικό επίπεδο για να αυξήσουν την απαιτητικότητα των φοιτητών, σπάζοντας την αναμονή και την ανάθεση που προωθείται. Η σύγκρουση με τον νόμο Διαμαντοπούλου στο σύνολό του είναι μία πρωτοβουλία που πρέπει να λάβει η ΕΑΑΚ κεντρικά το επόμενο διάστημα.

Στη βάση των παραπάνω θεωρούμε αναγκαίο η ΕΑΑΚ να συζητήσει κεντρικά το σαββατοκύριακο 17-18/4 , απέναντι στα νέα καθήκοντα και τις νέες δυνατότητες που ανοίγονται στην εποχή μας, με διάθεση αυτοκριτικής και σε απόσταση από λογικές εσωστρέφειας, με βλέμμα στην ανατροπή και την ρήξη με αυτό το σύστημα.

    ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ-ΕΑΑΚ